دی‌شب داشتم فکر می‌کردم٬ ببينم می‌توانم تصور کنم قابيل بعد از ديدن هابيلِ مرده چه احساسی داشت يانه. منظورم از قابيل نه به عنوان قاتلِ هابيل که به عنوان اولين آدمی که مرگ يک آدم ديگر را ديده بود٬ است.

مرگ حق است. هر موجود ممکن‌الوجودی يک روز فانی می‌شود. اين‌جا هم هم‌اين‌طور است. يک جسم دارد به اسم قالب و صورت که می‌ميرد و می‌پوسد و البته يک روح دارد که محتوا می‌نامم‌اش. اين محتوا باقی خواهد بود در ذهن نويسنده و احتمالن عده‌ای از خواننده‌ها.

هميشه يادمان باشد که دنيای مجازی يک يا چند مؤلفه از ارتباط حقيقی را ندارد و اين مؤلفه‌های کم‌تر گاهی برای ارتباطات مشکل‌ساز می‌شود.

اين‌جا ديگر چيزی نخواهم نوشت٬ اما فکر می‌کنم لينک‌های کناری ارزش سرزدن دارند٬ هر از گاهی.

اين‌جا ديگر به روز نخواهد شد اما فکر می‌کنم اين آهنگ آژانس ارزش گوش دادن دارد٬ هر از گاهی.

اين‌جا مطلبی اضافه نخواهد شد٬ اما اين گفته‌ی سيد بزرگ‌وار ارزش ديدن خواهد داشت که« آرمان‌خواهی انسان مستلزم صبر بر رنج‌هاست٬ پس برادر خوب‌ام! برای جان‌بازی در راه آرما‌ن‌ها٬ ياد بگير که در اين سياره‌ی رنج صبورترين انسان‌ها باشی.»

ارادت‌مند همه‌ی دوست‌داران حضرت دوست!

.

.

.

يا علی مددی!